Kotor je tokom cijele godine veoma živ grad i prepoznatljiv je po masovnim  zabavama na gradskim trgovima.  U okviru „Karnevalske fešte“ organizuju se karnevali u zimskim i ljetnjim mjesecima, maskenbali, koncerti, fešte bokeljske kuhinje i klapa, izložbe, predstave i razne druge smotre. I ove godine u februaru održan je karneval koji je okupio karnevalske grupe iz brojnih država, posebno susjednih. Glavnom ulicom grada, krenuvši od starog hotela „Fjord“, defilovala je povorka maštovitih maski, klovnovi, vještice, princeze, likovi iz bajki i stripova, ali i maske koje su bile parodije na stvarnost i ono što je aktuelno u društvu. Tako su se mogli vidjeti doktori i svinja kao parodija na aktuelni svinjski grip, mula i palme iz luke „Porto Montenegro“ u Tivtu, žičara čija je izgradnja najavljena i slično.  Neminovna pratnja karnevala su i mažoretke koje u uniformama raznih boja i uz ritmičnu koreografiju i zvuke gradske muzike,  defiluju obično na čelu kolone.  Tradicionalna procesija u okviru koje je Mito Pržunović osuđen kao  „krivac“ za sve loše što se dogodilo u prethodnoj godini, završena je spaljivanjem krnja na Maceu. Feštanje i veselje nastavljeno je unutar zidina grada, a dodjeljivanje nagrada najboljim maskama obavljeno je na večernjem maskenbalu u hotelu „Splendid“ u Bečićima. U kategoriji pojedinačnih maski prvo mjesto je osvojila maska „Arlekin dame“, a u kategoriji grupnih „Klovnovi na vjetru“.

Tara, najduža i najljepša crnogorska rijeka, nastaje od dvije rečice Opasanice i Veruše koje izviru u planinskom masivu na sjeveru zemlje  (planine Komovi), a izvorište Veruše, koje se nalazi na visini 1860 m,  smatra se izvorištem Tare. Sa rijekom Pivom Tara se sastaje na teritoriji Bosne i tako sa njom  čini rijeku Drinu.  Vjekovna erozija stvorila je kanjon dugačak 82 km što ga čini drugim kanjonom  po dužini u svijetu – odmah iza kanjona rijeke Kolorado u SAD, a najdubljim i najvišim u Evropi. Dužina Tare je 144 km, sa prosječnim padom 4,5 m/km, sa površinom sliva 1853 km², a visina kanjona  je preko 1300m. Ova ogromna vodena masa, divlja i bistra, probija se između planina Bjelašnice, Sinjajevine, Ljubišnje i Durmitora, nastala je od snijega i kiša, a čitavim tokom dobija značajne količine vode od brojnih vrela i nekoliko pritoka. Najvažnije pritoke na lijevoj strani su joj Ljutica i Sušica, a najvažnije desne pritoke Vaskovaška rijeka i Draga. Veći dio rijeke Tare (uključujući njen kanjon) je pod UNESKO-vom zaštitom kao dio Nacionalnog parka Durmitor. Mnogi je nazivaju Suzom Evrope, u gronjem toku voda je pitka, a cjelom dužinom veoma bistra. Obale Tare su strme, sa šumom koja se  uspinje iz hladnoće i dubine kanjona. Oko same rijeke raste vegetacija: crni bor, crni grab, crni jasen, brijest, lipa, a zatim u visim predjelima, iznad stijena, raste hrast kutnjak, obicni grab, klen, bukva. U najvisim predjelima kanjona, preko 1000 m, nalaze se prostrane šume jele i smrče. Veliki dio kanjona obrastao je pojedinim stablima četinara, a medju njima posebno mjesto zauzima crni bor. Najinteresantniji oblici crnog bora su oni koji su pričvršceni žilama za golo kamen-liticu i nadneseni nad sami ambis. Najvrjednija šuma crnog bora je “Crna poda”, rijetko visokih stabala i punodrvnosti. Stabla su visoka i do 50 m i stara 400 godina. (more»)

Cetinje je istorijska prijestonica Crne Gore i riznica crnogorske istorije i kulture.  Nalazi se  u podnožju planine Lovćen, u cetinjskom polju, a naziv je dobio po rijeci Cetini.  Smatra se da je grad osnovao vladar Zete Ivan Crnojević koji je, nakon gubitka dotadašnje prijestonice Žabljaka Crnojevića, u nepristupačnom kraškom polju sagradio dvor (1482.g), a zatim i manastir Svete Bogorodice. Poznato je po vjekovima dugoj štamparskoj tradiciji, a prvu štampariju osnovali su Crnojevići 1493.g, a prva knjiga u njoj štampana je Oktoih.  Cetinje ima autentičnu arhitekturu, brojne stare zgrade, ambasade, manastire, crkve i muzeje.  Grad se urbanistički  najviše razvio u 17. v.,  za vrijeme vladavine dinastije Petrović. Najveći broj poslanstava izgrađen je za vrijeme kralja Nikole, a Cetinjski manastir, koji je svojevrstan simbol Cetinja, sagradio je Ivan Crnojević 1484.g. i predstavljao je sjedište zetske episkopije (crnogorsko-primorske mitropolije). Manastir je nekoliko puta rušen od strane Turaka, prvi put 1692. do temelja, ali ga je Vladika Danilo obnovio,a  drugi put je spaljen, a obnovljen od strane mitropolita Save Ivanovića Njegoša. U njemu se čuvaju mošti Sv. Petra Cetinjskog, najveće svetovne ličnosti u istoriji Crne Gore.  Nakon proglašenja nezavisnosti  Crne Gore (1878.g. na Berlinskom kongresu)  uspostavljeni su diplomatski odnosi sa većinom evropskih država pa su se  tada izgradile brojne ambasade u različitim arhitektonskim stilovima što i današnjem Cetinju daje specifičan izgled. Brojne ambasade izgrađene su za vrijeme Nikole I,kao i prva bolnica, hotel, djevojački institut i dr. Največi razvitak Cetinje je imalo u periodu od priznanja samostalnosti do I sv. rata, a izgubilo je na značaju kada je Titograd proglašen za glavni grad SR Crne Gore koja je tada bila u sastavu  SFRJ.  Da bi se Cetinju donekle vratio stari sjaj, akcenat je stavljen na razvoj sektora visokog obrazovanja i ono po čemu je Cetinje vjekovima poznato- umjetnost.  Tako se na  Cetinju nalazi Fakultet likovnih umjetnosti, dramskih umjetnosti i Muzička akademija, Centralna narodna biblioteka „Đurđe Crnojević“,Kraljevsko crnogorsko narodno pozorište „Zetski dom“, Narodni muzej Crne Gore, Arhiv Crne Gore i druge republičke institucije. (more»)