Archive for December, 2009
Ulcinj
Ulcinj je najjužniji grad crnogorskog primorja i jedan od najstarijih. Stara utvrđenja, kaldrme, minareti,sahat-kule, zvonici i crkve svjedoče o njegovoj burnoj i zanimljivoj prošlosti u kojoj se se vjekovima preplitale različite kulture i civilizacije. Smatra se da su Ulcinj osnovali Iliri. Njegovo prvo ime bilo je Kolhinijum po plemenu grčkog porijekla,tačnije, smatra se da su prvi graditelji Starog ulcinjskog grada bili Grci iz Epira. Grad koji su stvarali Grci, srušio je zemljotres u V vijeku, tako da su za za današnji izgled Starog grada, najviše zaslužni Rimljani, koji su sagradili novi grad u VI vijeku. Nakon podjele Rimskog carstva Ulcinj pripada provinciji Prevalis, koja je bila sastavni dio Istočnog carstva, a stanovništvo postaje hrišćansko. Kroz istoriju je Ulcinj često bio veoma značajan i za vladare i za osvajače. Zbog dobrog geografskog položaja bio je značajan trgovinski centar, ali i stalna meta osvajača. Mnogo puta je rušen i obnavljan, a kako su dolazili novi vladari, tako mu se izgled i značaj mijenjao. Nakon propasti države Zete 1405 g. preuzimaju ga Mlečani koji njime vladaju 150 godina i za vrijeme njihove vladavine imao je značajan fortifikacijski, strateški, pomorski i ekonomsko – politički značaj. Te njegove funkcije zadržane su i za vrijeme turske vladavine, ali je posebno pojačana pomorska. Imao je veoma bogatu flotu, odatle se odvijala značajna pomorska trgovina, a Ulcinjski moreplovci bili su veoma vješti i hrabri i dugo nijesu priznavali tursku vlast. Ulcinj je mnogo kasnije pao u ruke Turcima nego što je to bio slučaj sa ostalim gradovima na Primorju. Položajem i reljefom pogodan za pomorsku trgovinu, postao je i leglo gusara. Gotovo pet vjekova Ulcinj je bio poznat po piratima koji su ga naselili nakon Kandijskog rata (1669),a danas je to jedna od najzanimljivijih istorijskih činjenica koja privlači turiste. O tom vremenu svjedoče zatvorske ćelije sa rešetkama u tvrđavi starog grada. Nakon skoro 300 godina, Ulcinj je oslobođen od Turaka i pripojen knjazevini Crnoj Gori 10. novembra 1880. Tada se islamskom stanovništu priključuje i hrišćansko, pa je ovaj grad i danas poznat po mulitietničkoj i multinacionalnoj strukturi stanovništva koje vjekovima živi u slozi i ujedinjeno u borbi protiv neprijatelja.
Kucka krajina
Kučka krajina, kao što sam naziv kaže, pripada području Kuči, a njene planine su u sastavu Prokletija. Naziv se obično odnosi na veći dio južnog dijela planine Kučka Krajina uključujući vrhove Surdup, Sila, Kanjavi vrh, Smojan i mnoge druge. Ovaj planinski dio se često naziva i Žijevo (ili Žijovo) i, iako se obično koriste oba naziva za to cijelo područje treba praviti razliku. Naime, Kučka Krajina je širi pojam, to je region u Crnoj Gori, 40tak km udaljeno od Podgorice, u blizini albanske granice i naseljeno je potomcima plemana Kuči. Ovo područje proteže se od planine Komova na sjeveru do Podgorice i kanjona Cijevna. Danas se sve te planine, osim Komova, zovu Kučkim planinama, uključujući i dio oko Maglića, sa katunima Mokra i Širokar koji su nekad bili smatrani dijelom Žijova. S obzirom na to da su se vremenom mnogi vrhovi, zaravni i doline postali zanimljivi za planinare i izdvajani kao pojedinačni ciljevi planinarskih i trekking tura, termin Žijovo je postao ograničeniji i danas se dnosi samo na vrh Žijovo i njegovu okolinu, dok se poznati vrhovi Surdup, Štitan, Pasjak, Maglič, Vila, Krisitor, Šila, Treskavac obuhvaćeni nazivom Kučke planine.
Skadarsko jezero
Skadarsko jezero je najveće jezero na Balkanu. Nalazi se u zetsko-skadarskoj kotlini, zadržavajući rijekom Bojanom kontakt sa Jadranskim morem, koji je prekinuo lanac visokih planina. Nekada je basen jezera bio velika žitnica sa močvarom i omanjom barom, sve do velikog nevremena 1858. , kada je albanski Drim pomognut ogromnom kišom začepio Bojanu i promjenio joj korito i od žitnice i bare stvorio jezero. Skadarsko jezero (5m nadmorske visine) je najveće od 60 crnogorskih jezera, površina mu je 391 – 540 kilometara kvadratnih, u zavisnosti od nivoa vode. Jedan dio jezera, dvije trećine, pripada Crnoj Gori, a jedna trećina Albaniji. “Dijele” ga podgorička, barska i cetinjska opština. Za jezero je vezan fenomen kriptodepresije, što znači da je na pojedinim mjestima njegovo dno ispod površine mora, na nekim čak 30m. Posjeduje 50-ak ostrva od kojih je najveće Beška. Ima i 4 jezerska “oka” (izvora) od kojih je najdublje Raduš sa svojih 65m. Inače, prosječna dubina mu je 5-6 metara. Najveća pritoka mu je Morača, a u Jadransko more otiče Bojanom. Obale su razuđene i bogate brojnim zalivima, poluostrvima i rtovima, većinom močvarne obrasle širokim pojasom trske. Jezero je puno ostrva i poluostrva na kojima se nalaze tragovi burne istorije i vrijedna kulturna baština: Žabljak Crnojevića (XV v.) – prijestonica nekadašnje Zete, Lesendro – tvrđava na stijeni usred jezera, tvrđava Grmožur (nekadašnji zatvor) i dr.
